No-cure-no-pay. Geen plaatsing, geen factuur. Klinkt als een eerlijke deal, toch?
In de praktijk is het precies dit model dat de hele recruitmentmarkt heeft beschadigd.
Wat dit model echt doet met recruiters
Stel je voor: jij bent recruiter. Je krijgt enkel betaald als je een kandidaat door de eindstreep krijgt. Wat doe jij?
- Je investeert minimaal tijd in intake (dat kost geld zonder garantie).
- Je stuurt veel CV’s, hopend dat één blijft kleven.
- Je concurreert tegen 5 andere bureaus op dezelfde rol.
- Je kiest snelheid boven kwaliteit.
- Je presenteert kandidaten die “goed genoeg” lijken — want anders: geen factuur.
Niet omdat je een slechte recruiter bent. Maar omdat het systeem dit gedrag beloont.
Het verborgen kostenplaatje
No-cure-no-pay lijkt goedkoop tot je rekent wat een mismatch echt kost:
- Salaris voor 4 maanden = ± €25.000
- Verloren productiviteit van het team = ± €15.000
- Onboarding-tijd van 2 collega’s = ± €8.000
- Heropening vacature, opnieuw werven = ± €10.000+
- Klant- en teamfrustratie = onschatbaar
Een gemiddelde mismatch kost al snel €60.000. En dat is zonder de impact op cultuur en momentum.
Een succesvolle hire die minder kost vooraf, maar die blijft, betaalt zichzelf altijd terug.
Hoe ik het anders doe
Bij PeakPeople werk ik met een hybride model:
- Een retainer vooraf voor het werk dat écht werk is: intake, research, screening, marktanalyse.
- Een succesfee bij plaatsing — zodat ik mee aansprakelijk blijf voor het resultaat.
Klinkt duurder? Misschien op papier. Maar je krijgt iemand die:
- Je team eerst leert kennen.
- Niet zomaar elke kandidaat doorstuurt.
- Eerlijk durft te zeggen: “Deze rol klopt niet, laten we hem herwerken.”
- Achter zijn match staat — ook 6 maanden later.
Conclusie
Hoe je een recruiter betaalt, bepaalt welke kandidaten je krijgt.
No-cure-no-pay = volume + snelheid + onzekerheid. Een eerlijke prijsstructuur = focus + kwaliteit + duurzame matches.
👉 Heb je voldoende met “snel iemand sturen”? Plan een gesprek. We bekijken samen wat voor jouw bedrijf werkt.
