Van buitenaf leek alles oké.
Sterker nog: ik werd gezien als succesvol.
Internationale functie. Mooie titel. Strakke dossiers.
Altijd professioneel. Altijd ‘aanwezig’.
Maar achter die façade?
Was het stil. En zwaar.
Alsof ik elke dag een rol speelde — en mezelf vergat.
Niemand zag het
Hoe vaak ik aan mezelf twijfelde.
Hoe ik vergaderingen verliet met een glimlach…
en thuiskwam met tranen.
Niet omdat ik het werk niet aankon.
Niet omdat ik niet presteerde.
Maar omdat ik mezelf onderweg was kwijtgeraakt.
In wat van mij verwacht werd.
In het pleasen. Het presteren. Het bewijzen.
Tot die ene vraag zich bleef herhalen:
“Wat als ik gewoon eens kies voor wat ík voel? Voor wat klopt?”
Loslaten en opnieuw beginnen
Ik liet los. Niet alles in één keer.
Eerst een freelance opdracht — om weer adem te vinden.
Om de controle niet volledig te verliezen.
Maar wel ruimte te maken voor iets anders.
En toen — stukje bij beetje — vond ik mezelf terug.
Niet als de perfecte HR-madam die alles onder controle heeft.
Maar als iemand die écht luistert.
Die spiegelt. Confronteert.
Verbindt.
Vandaag werk ik niet méér. Ik werk anders.
Ik werk niet harder.
Ik werk bewuster.
Ik durf zichtbaar te zijn.
Kwetsbaar, soms. Maar altijd eerlijk.
En weet je?
Ik mis de oude functie niet.
Ik mis alleen dat ik dit niet eerder heb durven doen.
Waarom ik dit deel?
Omdat ik weet dat ik niet de enige ben.
Omdat er nog zoveel mensen rondlopen met een masker.
Omdat ‘succesvol lijken’ niet hetzelfde is als je goed voelen.
En omdat kiezen voor wat klopt — hoe spannend ook — het beste is wat ik ooit heb gedaan.
🤟
